Lijstjes

Ik werk graag met lijstjes. Lijstjes geven me strucuur, extra geheugen en zijn voor mij een efficiënte manier om door het leven te gaan.

Zo maak ik dus ook lijstjes om boodschappen te doen. Een bezoek aan de lokale supermarkt is voor mij niet een uitje waar ik met veel plezier naar uitkijk, maar een noodzakelijkheid die volgens mijn standaarden snel en pijnloos moet worden uitgevoerd. De lijstjes worden dan ook opgesteld aan de hand van het schappentraject, zodat op voorhand een snelle tocht door de gangen is gewaarborgd.

Met het boodschappenkarretje in stelling gebracht en met het bewuste lijstje in de hand start ik dus mijn geplande route door de supermarkt.

Het gaat al meteen fout bij de ingang. Mijn voorgangster heeft zich met veel moeite door het klapdeurtje gewurmd en blijft vervolgens besluiteloos stilstaan om vertwijfeld om zich heen te kijken. Pardon, roep ik vriendelijk. Na de Titanic wil ook dit bootje door de sluis. Woest kijkt ze me aan, maar maakt toch plaats.

De eerste halte volgens mijn lijstje is de groente afdeling. Daar geraken wordt onmogelijk gemaakt door een oudere dame die haar karretje met één hand schuin achter zich vasthoudt en met haar andere hand een tocht is begonnen om de uitgestalde meloenen te beknijpen. Ik denk niet dat iemand er op uit is om uw karretje te stelen, roep ik vrolijk. Niet begrijpend kijkt ze me aan en gaat verder met het betasten van de meloenen. Daar kun je voor opgepakt worden, roep ik iets minder vrolijk. De meloenenpolitie is zeer waakzaam dezer dagen. Morrend vervolgt ze haar weg.

Het vlees en de vleeswaren zijn ook altijd leuk. De verpakte waren liggen tegenwoordig in gekoelde ruimtes met glazen deuren er voor. Het kijkende publiek waant zich in een museum en gedraagt zich ook zo. Met de neuzen tegen het glas worden de produkten en prijzen van boven naar beneden bekeken zonder dat er een keuze wordt gemaakt. Pardon, mag ik er misschien even bij? IK weet precies wat ik wil hebben en ik weet ook nog waar het ligt, zeg ik opgewekt. Vernietigende blikken zijn het antwoord, maar toch krijg ik net genoeg ruimte om een deur half te openen en met een uitgestrekte arm te pakken wat op m'n lijstje staat.

Op naar de wijnen. Ik stuur m'n karretje het bewust gangpad in waar vervolgens twee karretjes naast elkaar staan geparkeerd. Achter iedere kar staat een ratelende bestuurder. Pas als ik dichterbij kom, bemerk ik dat ze met en tegen elkaar ratelen; geen speld tussen te krijgen en de doorgang volledig geblokkeerd. Zou ik misschien mogen passeren? De twee ratelhoofden kijken allebei geërgerd opzij, alsof er genoeg ruimte zou zijn om te passeren. Ze kijken elkaar aan alsof ze zouden gaan loten wie er het eerste opzij gaat. Uiteindelijk besluit degene die met de rug naar me toe staat een paar passen achteruit te gaan en parkeert de blokkerende kar nu tegenover de gesprekspartner.Ik bedank ze en meld tijdens het passeren dat ze te goed zijn voor deze wereld. Een kattig graag gedaan en een onmiddellijk herpositioneren van de karren is het antwoord.

Bij onze supermarkt staat een koffieautomaat voor de klanten. Dit is een gratis service waar gretig gebruik van wordt gemaakt. Om en rond die automaat is het een soort hangplek geworden, waar hangklanten de wereldproblemen bespreken die in hun vinexwijk spelen. Dat mag natuurlijk, maar wel op voorwaarde dat niet-hangklanten, zonder koffie gewoon hun weg kunnen vervolgen. Helaas....aan de ene kant de geparkeerde karren en aan de andere kant de uitgestrekte benen van de koffiedrinkende hangklanten. Ik besluit niets te zeggen en door te lopen in afwachting wat ik het eerst met mijn kar zou raken. Benen worden haastig ingetrokken en de opmerkingen vliegen me om de oren. Van wegpiraat tot verwensingen dat ik maar snel ernstig ziek mag worden. Vrolijk wuif ik terug het gezelschap nog een fijne dag wensend.

Bij de kassa wordt me net als iedere andere keer gevraagd of ik spaarzegels, bestekzegels, kortingsbonnen voor een dierentuin of gewoon het bonnetje wil. Nee hoor, verzucht ik. Dat staat niet op m'n lijstje