Code Oranje

Ik kan het niet helpen, het is oncontroleerbaar en verzet is zinloos. Op de meest ongelukkige momenten neemt mijn flauwe grappen Gen de leiding over van m’n verstand.  Zo ook vandaag weer.  

Gisteren heeft een kroon uit het gebit van mijn vrouw zich losgemaakt van zijn solide basis, met als gevolg een gapend gat tussen haar voortanden. Zo’n prominent, zwart gat draagt niet bepaald bij aan een goed humeur, dus vandaag op weg naar haar tandarts in het pittoreske Woubrugge.

Eenmaal in de wachtkamer gebeurt het. M’n Gen wordt genadeloos geprikkeld door een beklemmende atmosfeer.  Ook de zwijgzaam voor zich uitkijkende lotgenoten en het hoge geluid uit de behandelkamers dragen bij aan een verhoogd flauwe grappen risico. Code Oranje zeg maar.

Uit één van de behandelkamers komt een somber kijkende man. Ik stoot mijn vrouw aan en zeg: ‘kijk hij heeft kronen, maar hij wou brugge.’  Tandenknarsend kijkt ze me aan.

‘Dat kan niet door de beugel,’ sist ze me tussen haar voortanden toe. En dan ben ik tot vervelens toe vertrokken.

De muren zijn van tandsteen; bij drukte een tandje bijzetten; het trekt vast weer aan na de feestdagen;  praatjes vullen geen gaatjes; een kroon op je werk; even op je tanden bijten; biologisch lijm van tandplak; niet lullen maar poetsen; tandartsen zijn net spuitgasten. Het dendert maar door en dan verschijnt de tandarts. We schudden handjes en stellen ons netjes aan elkaar voor.

Hoe ze heet? Kroon, tandarts Kroon en dat is geen grap!