10 maart 1959 - 31 maart 1983

Het is alweer 35 jaar geleden dat mijn broer z'n laatste verjaardag vierde. Niemand van ons wist dat toen. Een gewone verjaardag lang geleden in alle onschuld en vrolijkheid gevierd.  Eenvoudig met simpele cadeaus en in klein gezelschap. Als er zaken waren geweest die we hadden willen bespreken, wensen die we uit had willen spreken of cadeaus die we liever hadden willen geven, omdat we er dat jaar geen tijd voor hadden, dan hadden we toen waarschijnlijk gedacht dat we dat met Kerstmis of met een volgende verjaardag wel goed zouden kunnen maken. Geen tijd of onuitgesproken zaken? Zo veel zagen we hem niet. Hij zat bij de Marine en veel van zijn tijd werd in die jaren opgeslokt door z'n maritieme werkgever.

Zoals zoveel verjaardagen ging ook deze voorbij. Anoniem en vergeten wat we hebben gegeven en hoe we het hebben gevierd. Gewoon weer een nieuwe dag na een gewone verjaardag. Drie weken later sloeg het noodlot echter toe. Op een vroege morgen op weg naar z'n basis in Den Helder was daar uit het niets een tegemoetkomende auto op zijn weghelft. Een onbezonnen inhaalmanoeuvre maakte wreed een einde aan een jong en beloftevol leven en een diepe wond was geslagen bij allen die hem lief hadden.

Soms denk ik heel even dat zijn vroegtijdige dood onvermijdelijk was. Gedurende zijn leven, leek het alsof mijn broer het gevaar onbewust naar zich toe trok. Of was het gevaar domweg altijd op z'n pad? Sommige mensen overkomt dat gewoon. Als kleuter al met z'n been in het gips, omdat hij uit een boom was gevallen. Zonder rijbewijs z'n eerste auto in de prak rijden tegen een lantaarnpaal. Aangemonsterd, op nota bene de laatste reis van de Hr.Ms. Drenthe, brak er brand uit in de machinekamer. Zelf ternauwernood ontkomen en twee maten het leven verloren. Dat moet iets met hem gedaan hebben, maar besproken is het helaas nooit.

Dezer dagen denk ik veel aan hoe het misschien had kunnen zijn. Zou hij getrouwd zijn, kinderen hebben, samen dronken zijn geworden tijdens spannende voetbalwedstrijden of misschien met onze families gezamenlijk vakanties hebben gevierd? Het zijn zinloze vragen en de tragedie heeft lang geleden al een plekje gekregen. Mijn ouders zijn nog steeds in leven en zijn foto boven de bank symboliseert stilzwijgend een levendige herinnering aan een zoon die 32 jaar geleden zijn laatste verjaardag vierde. Vandaag zullen ze trouw de grond rond zijn grafsteen bemesten en de eerste voorjaarsbloemetjes aan de zwarte aarde toevertrouwen. Zijn lange reis naar een onbekende bestemming is lang geleden begonnen, maar z'n vertrekpunt wordt nog steeds gekoesterd.

Wat je vandaag lief hebt, kan morgen verdwenen zijn. Ga niet weg zonder gedag te zeggen. Stel niet uit tot morgen wat je vandaag nog kan zeggen.

Rust zacht grote broer